Her şeyden ötesini-fazlasını yoğuracak: Aşk’ın Yunûs’u ve ellerindeki eğrisiz odunların kaç asırlık mesâjı…terbîyeye gelmesi-geçmesi gereken insanoğlunun düstûruna, halîfe kılınan-şahîd tutulan insan’ın varôlması gereğine eğrisizlik yaraşır…Eğrisinde kalan insan, sonsuza doğamaz; der gibi mesâj, sarıyor tüm zerrelerden benliğimi… “ Hançer hançer yankı bulan’ından nişâne..!”:Doğruyu  yanlış’a meyîl’den, ”BULMAKLA..!” kurtarabilseydim-kurtarabilseydik belkisinde; ve yine belki bulacakken..! Aramak derdi ile bulunacak… Netliğinde gerçeği:  Doğru’yu Ara’yan  doğrusuz’dan olamazdı, doğrusuz’dan alamazdı!.. Her şeyden ötesinde yoğrulacak velhâsıl gerekçe:”Bulunacak;”Bir”e doğru,”Bir”e yakın etmeliydi…Bunları söyletecek ânılardan bugüne düşüvermiş, bugünün yarına acı tatlı hatırâ bâhsinden mülhem… “Hocam,her doğru her yerde söylenmez. Ben, burada-bu hayâtta tek ayak üzerinde on yalan söylemeyi öğrendim…”sözünün katranlığında ;yanlış her iken doğru nerededir, bulamam; hasretiyle gelmiştir kelâma… Yanlış-doğru hesâbkârı olamasak da olabilecek konumda bulunmasak  bile doğru’nun yanlışta oyalanması’na gelsin…Eğrilik doğruyu saklar…Ve;aranır duru”lu”r doğruluk adına parçalar…Koşar adımı yitik adımlar, gider gider!..Bulur mu bilinmez, bulunur mu bilinmez…Bulamam ki…Savrulur isli duman, kara eder yüzünü;Beyaz adına ne varsa..!Nedir, nesi’dir düğümü; nasılındanAyıracak beyazı is’ten.!.Solmuş çiçekler ne yapar geç suyu?!.Su ise ne eder; mahcûb, bîçâre!?.Ne çâre ki su gecikmiş su!..Çiçek çiçek açacakken ellerimde,Bu deryâ’yı sudan, tek zerre dahî kalmadı avûçlarımda..!Bulamam ki…Doğruda; ne kolayı zor, ne zoru kolay ummak,Aşılacak dağı bulmak…Toz’a, sis’e, kara’ya bulanmak…Yok.. bulanmadan arınmak.!!Her ân’ın kekremsi soluğunda ,Kıymetin bilmek tadını acının,Acının tadını bilmek..!Acısız acıyı tadmak..! Bulamam ki…Yol: yolcu..! Yolcu :yol..!      Gider adım…Son râkım..!mesâfe mesâfe dalgasında;Düz gitsem, düz nerede?!!

                                                       Sâlihâ ÇOŞKUN