06 Temmuz 2005 tarihinde HÜRSES gazetesinde yayınlanan yazımı bana göre önemine binaen sizlerle de paylaşmak istedim.“Atalarımız ağaç yaşken eğilir diye boşu boşuna dememişler. Her oluşumun bir vakti ve zamanı vardır. O vakit ve zamanı kaçırırsanız veya geciktirirseniz, elde etmek istediğiniz neticeyi elde edemezsiniz. Onun için zamanı çok iyi ayarlamak ve geçirmemek gerekir.Bu yazıya başlamama da, bugün (02.07.2005) gazetelerde okuduğum bir haber vesile oldu.Haberin başlığında şöyle deniliyordu: “Askerden Erdoğan’a 5 saatlik sürpriz brifing…” Devamında da;Başbakanlık çevrelerinin brifingin gündeminin terör olduğunu belirtmesine rağmen, haberin devamından, türban ve Kur-an Kursu konusundaki ordunun görüşlerinin de Başbakan’a aktarıldığı gazete haberinin devamından anlaşılmaktadır.Ordunun Başbakan’a terör konusunda brifing vermesini gayet normal ve yerinde karşılamaktayız. Ancak, halkımızın peygamber ocağı gözüyle baktığı ve canından daha çok değer verdiği ordusunun, inancının gereği yaşantısına ve hele de dininin emir ve yasakları ile dini ibadetlerin çocuklarına öğretilmesine kısıtlamalar getirilmesinde, bazı odaklarca öncü konumunda gösterilmek istenmesi de halkımızı üzmektedir.Ordumuzun böyle bir niyetinin olmadığı bilinmekle birlikte bazı çevreler bu tip kısıtlama ve yasakların, ordumuz tarafından istendiği ve desteklendiğini kamu oyuna yaymaktadırlar.Halkımız bu gün askere gitmeyenleri erkek bile saymayacak bir anlayışa sahiptir. Vatanı için her türlü fedakârlığı canını da ortaya koyarak yapmaktadır. Bunları seve seve yaparken de en büyük desteği dini inancından almaktadır. İnsanlarımızı dininden koparmanın veya çocuklarımızı dinini öğrenmesinden men etmenin bu ülkeye hiçbir faydası olamaz. Bu durumdan olsa olsa düşmanlarımız memnun olurlar.Yazımızın başında ağaç yaşken eğilir dedik. Evet dinimiz de çocuk yaşlarda öğrenilir. Çocuk yaşlarda dinini öğrenmeye yasak getirdiğimiz çocuklarımız, belli yaşlara geldikten sonra artık dini yaşantı ve bilgilere karşı soğuk davranırlar ve dini bilgileri öğrenmek istemezler.İlmen de durum böyledir. İnsanların çocukluk devrelerinde edindiği temel bilgileri, onların hayatlarının sonuna kadarki yaşantılarını tayin edici olmaktadır.Okulların tatile girdiği bu günlerde Kur-an kursları hep gündeme gelir. Çocuklarımızdan belli yaşa gelenlerin, ancak bu kurslara devam edilmesine müsaade edilir. Başka hiçbir dinde ve başka herhangi bir bilginin öğrenilmesinde olmayan yaş sınırlaması, sadece bizim çocuklarımızın dinini öğrenmesinde engel teşkil etmektedir.Çocuklarımıza küçük yaşlarda dini bilgiler vermezsek, ileride onların Müslüman kalmalarını da sağlayamayız. Milli ve manevi değerlerinden mahrum olarak yetiştirdiğimiz  gençlerimizin ülkemize ne gibi zararlar verebileceğini de geçtiğimiz yıllarda hep beraber yaşayarak gördük.Hz.Ömer (R.A.)’ı ağlatan bir çocukla arasında geçen konuşmayı naklederek, yazıma son vermek istiyorum.Hz.Ömer (R.A.) ezan vaktinin yaklaştığı bir gün ağır ağır camiye doğru giderken, süratli adımlarla yürüyen bir çocuk görüyor. Çocuğun hızlı yürümesi ve telaşlı hali dikkatini çekiyor.Çocuğa soruyor:-Yavrucuğum! Nedir bu telaşın, bir derdin mi var, niçin böyle hızlı yürüyorsun?-Çocuk camiye gidiyorum, amcacığım diye cevap veriyor.-Hz.Ömer(R.A.) Yavrucuğum! Daha senin yaşın küçük. Sana namaz farz değildir. Niçin bu kadar telaşlanıyorsun?Çocuk onu ayıplar gibi hayret dolu bakışlarla Halife’ye bakar ve şöyle der:-Bu işin küçüğü büyüğü olur mu? Hem bu yaşta namaza alışamazsam büyüyünce kılmak zor gelebilir.Halife Hz. Ömer’i bir düşüncedir alır. Gözleri buğulanır ve şöyle söyler:-Ey Rabbim! Bu çocuk ne akıllı, ne iyi bir çocuk. BÜYÜKLERDE BULUNMASI GEREKEN RUHU TAŞIYOR.İşte biz de diyoruz ki, Kur-an öğrenimine yaş sınırlaması getirenler ve Kur-an Kurslarına yasak ve kısıtlama getirilmesini isteyenler, bu çocukta bulunan ruha erişmeye çalışsınlar ve iyi düşünsünler.