Celal Bayar Üniversitesi öğrenci konseyinin hazırladığı Çanakkale adlıkitapçıktan alınmış, Çanakkale’de şehit olmaya koşan çocuk askerler: Gençnesillerimizin geçmişte milletimizin yaşamış olduğu acı ve tatlı olaylarhakkında bilgi sahibi olması dileğiyle….Azman Dede Balıkesir`de son gömdüğümüz Çanakkale gazisi İvrindi'ninMallıca köyünden 104 yaşında Azman Dede idi. Gençliğinde iki metreyiaşkın boyu, dev görünümüyle insan azmanı sayılmış herkes ona azmandemeye başlamış, soyadı kanunu çıkınca da Azman soyadını almıştı. Esasismi adeta unutulmuştu. Yıllar önce bir yerel araştırma sırasında Mallıcaköyü kahvesinde kendisiyle görüştüm. Kulakları ağır işitiyordu.Köylülerden biri yardımcı oldu. Benim sorduklarımı kulağına bağıra bağırasöyledi. Onun sesine alışkın olduğundan anladı. Sorduklarımı cevapladı.Söz Çanakkale`ye geldiğinde o koca ihtiyar sarsıla sarsıla, hıçkırıklar içindeağlamaya başladı. Kendi zor duyduğu için kan çanağına dönen gözleriylebize de duyurmak için bağıra bağıra anlatmaya başladı:;Bir hücum sırasında bölük erimişti. Yüzbaşı telefonla takviye istedi. Geceyarısı siperleri takviye için istediğimiz askerler geldi. Hepsi askere alınmışgencecik insanlardı. Ama içlerinde daha çocuk denecek yaşta üç-dört askervardı ki hemen dikkatimizi çekti. Bölüğü düzene soktum. Yüzbaşı gelenlerletek tek ilgileniyor, karanlıkta el yordamıyla üstlerini başlarını düzeltiyor,sabah yapılacak olan süngü hücumuna hazırlıyordu.Sıra o çocuklara geldiğinde, o cıvıl cıvıl şarkı söyleyerek gelen çocuklarbirden çakı gibi oldular. Yüzbaşı sordu; ;Yavrum siz kimsiniz?,içlerindenbiri;;Mektebi Sultanisi talebeleriyiz Vatan için ölmeye geldik!.; diye cevapverdi. Gönlüm akıverdi o çocuklara. Bu savaş için çok küçüktüler. Dahasüngü tutmasını bile bilmiyorlardı. Onlarla ilgilendim. Mermi böyle basılır.Tüfek şöyle tutulur. Süngü böyle takılır. Düşmana şöyle saldırılır!.; diye.Onları karşıma alıp bir bir gösterdim. Siperlerin arkasında ay ışığındasabaha kadar talim yaptık. Gün ışımadan biraz dinlensinler diye siperleregirdik.Ortalık hafif aydınlanır gibi olunca hep yaptıkları gibi düşman gemilerigelip siperlerimizi bombalamaya başladılar. Yer gök top sesleriyleinliyordu. Her mermi düştüğünde minare gibi alevler yükseliyor bir günönce ölenlerine kol, bacak, el, ayak gibi parçaları havaya kalkan topraklasiperlere düşüyordu. Mermiler üzerimizden ıslık çalarak geçiyordu. Siperlertoz duman içinde kalmıştı.Bir ara yüzbaşı ;Azman yandık!..diye siperin köşesini işaret etti. O şarkısöyleyerek sipere gelen, sanki çiçek toplarmış gibi neşeli olan o çocuklarsiperin bir köşesinde sanki bir yumak gibi birbirine sarılmış tir tirtitriyorlardı. Çocuklar harbin gerçeği ile ilk defa karşılaşıyorlardı.Ürkmüşlerdi. Yüzbaşı yandık demekte haklıydı. Muharebede bir ürküntüpanik meydana getirebilirdi. Tam onlara doğru yaklaşırken içlerinden biriavaz avaz bir marş söylemeye başladı!..Annem beni yetiştirdi bu yerlereyolladı. Al sancağı teslim etti. Allah'a ısmarladı. Boş oturma çalış dedihizmet eyle vatana. Sütüm sana helal olmaz saldırmazsan düşmana. Baktımhemen biraz sonra ona bir arkadaşı daha katıldı. Biraz sonra biri daha...Marş bitiyor yeniden başlıyorlar. Bitiyor bir daha söylüyorlar.Avaz avaz!..Gözleri çakmak çakmak...Hücum anı geldiğinde hepsi süngü takmış, tüfeklerine sımsıkı sarılmış,gözleri yuvalarından fırlamış dişler kenetlenmiş bekliyorlardı. O an geldi.Birden yüzbaşı ;Hücum!..diye bağırdı.Bütün bölük, bütün tabur, bütün alay cephenin her yerinden fırladık. İştetam o anda, tam o anda, o çocuklar kurulmuş gibi siperlerden fırlayıverdiler.İşte o an. Tam o an bir makinalı yavruları biçiverdi. Hepsi sipere geridüştüler. Kucağıma dökülüverdiler.Onların o gül gibi yüzleri gözümün önünden gitmiyor. Hiç gitmiyor!.. İşteben ona ağlıyorum, o çocuklara ağlıyorum!..;Azman dede ağlıyordu. Ben ağlıyordum. Kahvede kim varsa ağlıyordu.Kahveci gözyaşları içinde bize çay getirdi. Eğildi; Azman dede hep ağlar.Niye ağladığını bugün ilk defa anlattı . Dedi.microsoft project 2016 ürün anahtarı satın al