İnsanoğlu, şu dünyada kendisi için takdir edilmiş sınırlı hayatına yönelik kapsamlı ve dolu dolu planlar yapar.
Ortalama insan hayatını yetmiş-seksen yıl olarak ele alırsak, dörtte biri çocukluk ve gençlikle geçer, diğer dörtte biri yaşlılık ve hastalıkla geçer, geriye kalan kısmı da çoluk çocuğun eğitim ve geleceğiyle ilgili telaşlarla tükenir. Genel bir değerlendirme yapıldığında, yaşamı boyunca kendisi adına kazandığı ve harcadığı gözle görünür bir sermaye yoktur. Buna rağmen; yarın, bir hafta, bir ay, bir yıl, on yıl, otuz yıl sonrası için yoğun bir plan ve telaş içerisindedir. Elbetteki kapsamlı ve ileriye dönük düşünmek, plan ve programlar yapmak akıllı bir davranıştır. İnsan, yarın için ne yaptığına bakmalıdır.

Ancak, aynı duyarlılığı ölüm sonrası istikbali için maalesef yeterince göstermiyor. Öldükten sonra, nerede yaşayacağını, ne yiyip içeceğini, ne giyineceğini, neye binip gezeceğini, eşi, çocuğu ve sevdiklerine ne kazandıracağını hesap etmiyor. Sınırlı dünya hayatı için yaptığı geniş hesabı ölüm sonrası için yapmıyor. Dünya hayatında “günübirlik” yaşamanın telafisi güç sonuçlar doğuracağının hesabını yaparken, ölüm sonrası için “günübirlik” yaşamın daha büyük zararlar doğuracağının kaçınılmaz bir gerçek olduğunu yeterince aklına getirmiyor. Halbuki ölüm sonrası hayat, dünya hayatı gibi sınırlı değil, sonsuzdur.

Allah (cc), dünya-ahiret dengesini anlatırken, dünyayı günübirlik hayat olarak değerlendiriyor, günübirlik hayatı tercih edenleri ve sonsuz olan ahiret yurdunu ihmal edenleri uyarıyor.

“Çarçabuk geçen dünya hayatını seviyorsunuz, ahireti bırakıyorsunuz.” (Kıyamet,20-21).

“Ey insanlar! Dünya hayatını tercih ediyorsunuz. Oysa ahiret daha önemli daha devamlıdır” (E’la,16-17)

“Ahiret için gayret et, ama Dünya’yı da ihmal etme!” (Kasas,77).

Demekki önemli olan dengedir. Allah, kainatı ve kainattaki bütün varlıkları bir denge üzere inşa etmiştir.
Ölüm sonrasına inanıyor isek, hem dünya hem ahiret yurdunda mutlu ve huzurlu olmanın yolu, dünya- ahiret dengesini korumaktan geçmektedir.