Heybeye konulan güzelliklerden paycası ağır basmakla hükümrân olduğu demlerde…dinlemeli ki sükûta koşar, kalabalık sesler…Farkında olmadan yığınların doluştuğu kalabalık seslerde tek yankılık nidâ gibidir, suskunluğun çehresini yansıtan vakitler…Zamana ummanlık serâplar çöker…hasretin kavurduğu su sebîli hayâller, gerçeği kadar görünür. Bahtına çizilen yankılı kum tanelerinden kirpiklerine dokunan susuz yüreklerin kader-i ilâhisidir, hikmeti takdîr…takdîrde saklıdır zâhirsiz hikmet!..nedenlerin ötesine dokunduğu demlerde...Oncasından cümlesini bitirmekli karar kılan…Kucak dolusu bilenen kıymetler tamamında dile güzel gelir nihâyet kelâmı…bir de en nihâyet deniverdi mi, tadına doyum olmaz…sanırsın sonsuz bir nefesi kucaklamak, kucaklatmak üzeredir…sâye’lenen en nihâyet yarınlık şimdine kâfîdir, şimdilik yarınına doğmasan da doğan’ın…Eceli, sana sunupluk şerbet kılanın…Devâmını yarınlayan son perdelik sonsuza giden oyunda… Âh vakitler… sükûtun bağrında demlenen vakitler…zaman kavramında akla sarmalanan!..gönül katmanlarına kifâyetsiz akıp giden billûrunda serâbı hâl…Yenisinde paycasını eskileyen heybemiz vardı ya dünyâ seyyahlığımızdan ne toplardı?!.bir buna bakmalı, bir bunun hesâbkârı olmalıydı…Yooo!.. öylesi değerli taşlar fâlân değil; latîf, esrârengiz kokulu, hafif, hafifinde basit olmayan kıymetler taşımalıydı, bu heybe…Kıymetler hasretliğinde belki bir tek bu konuda,değerliler konusunda doyumsuz olmalıydı…kıymetlerin doyumsuzu bir heybe!..İncecikler…incinecek incecikler!!.Hassâslığında taşan ve taşınan!.. gömülen gizli hazînelerin, ”Kıymetli Sen’liğinde!!” aramakla bulunduğu sükûtu azık edinmiş, sabırlı vakitlerde…azığını az bilmemiş tekâmül ehlî, aklın idrâki için vakitler…Haydi!!..duyur..! Gûrbet-i diyârdan hasretlik bilinmeze, derûnî bir şarkı… Yürek fırtınasını artırmakla dindiren bir şarkı…Gûrbet türkülerinden esinlenen şarkı, gûrbet-î hâl dilin nasıl yansıtırdı ki?!. Vefâsı…İnşirâhlık gâyeye vefâsı, tüm zamanların mîzândan ağır, dilde kolayı bir tasdîk-î âlâ, tasdîk-î âleme sığmayandan fazlası…gaysısı yok, Sen varsın; ilâhlar değil Bir ilâh...Sen; takatime cân, yoluma adım, bendeki âczde kudretin nişânesi…heybenin temel ilmeğinde bu tasdîk…üzerine desen desen çizilmekle hâli hâl eden…Gelişi ebede bağlayan…heybede bu mânâ…Bu mânâda dolmakla dokunan ne!?.  Dolanla dokunan…Tamamdır da; devâm!..devâmda tamam…Sükûtu bilen doldururmuş heybeyi… Sükûtu bilen elde edermiş heybeti!!.Daha nasıl dilemeklikle;k alabalık gürültüsü ,yana yakıla sükût sükût olmalı!?.Haydi...!heybe seyyâhına meftûn… Seyyâh heybesinden nâra nâra…ayık aklı kim bula?!. Neredesin sükûtlu demlerin hatırı sayılır güzellikler heybesi!?. Kıymetleri bulmak…Kıymetler bulmak…Kıymet olmak…Kıymetin aynasında Sen olmakla…Varlık renginden sıyrılıp şeffâfına boyanmaklı,SıbgatUllâhtan yine SıbgatUllâh’a…Seslerin tınısından doğan gerçeğine yakın kılan;Sen’i benliksiz eden san’a fon olan… Duyulan duyulmakla…görülen görülmekle yaşanan yaşanmakta… Omuzlarda bir heybe… Hatrı sayılan güzellikler hasretinde… 

                                                                       Sâlihâ ÇOŞKUN