21. yüzyıl da her türlü teknolojik iletişim aletlerin kullanıldığı bir dönemde yaşıyoruz İslâmın tebliğinden habersiz olarak yaşayan bir varlık olduğunu düşünemiyorum. Birde bunun yanında İslâmı kabullenmiş ancak inandığını şeyi yaşama noktasında sorun yaşamaktayız.

İman gönül işidir. İmanın mahalli gönüldür. Bu manada insan imana zorlanamaz. Ancak biz müslümanlar insanları islama davet ederiz. Bunu yaparken de belirli usul ve adab dairesinde yaparız. Bütün gayretlere rağmen iman etmemekte inat edenlere de sadece acırız, üzülürüz. Zira imanı  olmayanlar ebedi hayatını karartmış oluyor. Müslüman,  insanların cehennemi boylamalarından zevk duymamalıdır ve müslüman günahkara değil günaha nişan almalıdır. Günah bataklığında çırpınan insana bir tekme daha vurup iyice batmasına değil elinden tutup o bataklıktan çıkmasına yardım etmelidir müslüman.Diğer taraftan bugün müslüman toplumların en büyük problemlerinden birisi de “Allah yokmuş gibi yaşamak“ problemidir. Bu tür kimseler “Allah yok“ demiyor ama Allah tasavvurlarında problem var. Sosyal hayatta sanki Allah yok muş gibi davranılıyor. Mesela camide Allah hatırlanıyor ama aynı müslüman dükkanına girince din, iman Kur’an vs hatırlamıyor bile. Müşteriyi kandırıyor, hile yapıyor, terazisi eksik tartıyor(Mutaffifin 83/1-4), evinde namaz yok, oruç yok,  eşi, kızı yarı çıplak geziyor. Sanki Kur’an onlara tesettür hususunda bir şeyler söylemiyormuş gibi bir hayat tarzı söz konusu. Ölümden sonrasına inanmıyor mu(Bkz. K.Kerim, Tegabun 64/7) acaba diyorsunuz ister istemez. Yok eğer inanıyorsa bu nasıl hayat tarzı? Ne kadar da rahat yaşıyorlar. Ya onların bildiği bizim bilmediğimiz bir şeyler var da onlar bu yüzden rahat davranıyorlar. Bize de söyleseler de biz de rahat olabilsek diyoruz kendi kendimize. Kur'an'a îman ettim diyen bizlerin, Din adına yaptıklarımızı bir de Kur'an'a soralım demek gibi bir sorumluğumuz  yok mu ?Hayırlı Ramazanlar hayırlı iftarlarSelam ve dua ile